In de jaren 70 van de vorige eeuw verplaatste het wielrennen zich bijna volledig naar de wielerbanen. Omdat het publiek nog voornamelijk geïnteresseerd was in indrukwekkende prestaties en minder in het wedstrijdelement werden grote wegwedstrijden meestal slecht eenmaal over hetzelfde parcours gehouden. Daarnaast was het voordeel van de wielerbanen dat de wedstrijd voor het publiek veel beter te volgen was. In Engeland waren hier en daar zelfs al heuse velodrooms gebouwd, compleet met oplopende bochten. Twee van de sterkste Engelse renners, de broers Waller, hadden zelfs een verplaatsbare miniatuur wielerbaan, en daar reisden ze als een soort circus mee door Engeland. De Engelse journalist Etherington bedacht het principe van de zesdaagse. Dit had vooral tot voordeel voor de pers dat men nu 6 dagen achter elkaar aandacht kon besteden aan het evenement in de daarvoor uitgegeven extra edities van het blad.
Om het publiek voor wegwedstrijden te interesseren waren organisatoren constant gedwongen om langere en zwaardere tracés op te zoeken. Pas aan het eind van de jaren 80 kwamen er nieuwe mogelijkheden door een aantal verbeteringen in het materiaal. Als eerste werden de vélocipèdes vervangen door bicyclettes; de pedalen zaten nu niet meer aan het voorwiel was, maar werden via een ketting met het achterwiel verbonden. De tweede verbetering was de uitvinding van de luchtband door Dunlop in 1888. Mede door deze uitvindingen lukte het de Engelsman Mills in 1889 om 475km in 24 uur af te leggen.
Nadat de het
fusieblad "Véloce-Sport" van zetel was veranderd van Bordeaux
naar Parijs werd er door hen een wedstrijd uitgeschreven tussen Bordeaux
en Parijs, over een afstand 575km, 'zwaarder en meedogenlozer dan de
24-uurs-races van de Britten'. Om een zo sterk mogelijk deelnemersveld
aan de start te krijgen nodigde de organisatie de sterkste Britse renners
uit. Deze amateurs, 'gentlemen', wilden echter niet uitkomen tegen professionals,
mannen uit 'het volk'. De organisatie zwichtte voor hun eisen en de Engelsen
bezetten de eerste 4 plaatsen van de uitslag. Eén reden hiervan
was dat de Engelse rijwielconstructeurs, om hun renners van de overwinning
te verzekeren, de Franse professionals, die niet mochten startten, inhuurden
om de Engelse 'amateurs' uit de wind te houden.
 |
 |
 |
 |