De belangstelling voor Bordeaux – Parijs was zo groot geweest, dat zelfs de niet - gespecialiseerde pers nu aandacht aan het wielrennen begon te besteden. Paul Giffard, redacteur van "Petit Journal", besloot van deze populariteit gebruik te maken en daarom schreef hij bijna meteen een nog grotere, nog zwaardere wedstrijd uit, Parijs – Brest – Parijs, over een totale afstand van meer dan 1200km. "Bordeaux – Parijs was een wedstrijd geweest van brute kracht", vermelde Giffard bij de aankondiging. "Voor een overwinning in Parijs – Brest – Parijs zou meer nodig zijn; intelligentie, wijsheid, behoedzaamheid en behendigheid." Het zou dus een typisch Franse wedstrijd worden, en het was volgens hem dan ook vanzelfsprekend dat er alleen maar Franse deelnemers zich konden inschrijven. Zo was hij in ieder geval verzekerd van een Franse overwinning, iets wat in Bordeaux – Parijs heel anders was geweest.
Binnen enkele weken hadden honderden deelnemers zich aangemeld voor deze monsterrit. Sommigen onder hen hadden nog nooit een fiets bereden, maar voelden zich door Giffards patriottische uitspraken zo aangesproken dat ze speciaal lessen waren gaan nemen om mee te kunnen doen. In feite waren er echter maar 4 echte kanshebbers; Jiel-Laval, Dubois, Terront en Coullibeuf. Zij waren ook de enigen die over een georganiseerde ploeg gangmakers konden beschikken. Terront kwam bij deze wedstrijd aan de start met een noviteit; Michellin-banden; afneembare banden die binnen een half uur te repareren waren.
Terront werd
ruimschoots de gelegenheid geboden de voordelen van deze nieuwe vinding
te benutten, want hij trof onderweg een merkwaardig hoog aantal gloednieuwe
spijkers op de weg aan. Zelf paste hij echter 
ook
zijn krijgslisten toe. Na meer dan 40 uur koers besloot Jiel–Laval, die
ondertussen een grote voorsprong had genomen, een rustpauze te nemen in
een café. Zijn volger bleef buiten staan om de wacht te houden,
zodat Jiel-Laval gewaarschuwd kon worden wanneer Terront naderde. Deze
had echter van een spion van de situatie vernomen en wist met een omtrekkende
beweging Jiel-Laval te passeren. Pas na 4 uur had de volger door hoe de
vork in de steel zat, maar toen was het al te laat. Nu Terront geen renners
meer voor zich had, daalde ook het aantal lekke banden en na bijna 3 volle
dagen bereikte hij Parijs met 8 uur voorsprong op Jiel-Laval en meer dan
24 uur op de rest.
Tijdens de 3 dagen van de wedstrijd heerste er voor het eerst echt een wielerkoorts in Frankrijk. Duizenden Parijzenaars liepen uit voor de aankomst van Terront, die op slag beroemd was. Er werden 18 banketten te zijner ere gehouden, zijn memoires werden 'goud' en de organisatoren van baanwedstrijden boden hoge startgelden.
Na de race
duurde het een volle dag voordat Terront er in slaagde de slaap te vatten.
Dit had natuurlijk te maken met de 'wondermiddeljes' die hij in Engeland
had leren kennen tijdens zijn wedstrijden aldaar. Tijdens de Engelse zesdaagsen
maakten de deelnemers ruimschoots gebruik van cafeïne etc. om wakker
te blijven. Het is dan ook vanzelfsprekend dat Terront tijdens de driedaagse
tocht door Frankrijk gebruik heeft gemaakt van dit soort middeltjes, vooral
omdat dit helemaal niet verboden was.
 |
 |
 |
 |