Door al deze aandacht steeg de verkoop van nieuwe fietsen enorm. Om een zo groot mogelijk aandeel in de markt te verkrijgen waren constructeurs bereid om de voornaamste coureurs tegen hoge bedragen aan zich te binden. Het bandenmerk Clincher bood Terront bijvoorbeeld 10.000 franc om van Sint-Petersburg naar Parijs te rijden. Ook tijdens de grote wedstrijden gaven fabrikanten grote sommen geld om 'hun' coureurs zo mogelijk van gangmakers te voorzien en te laten verzorgen. Dat de fabrikanten meer in de financiën dan in het sportieve aspect geïnteresseerd waren mag duidelijk zijn. Zij gebruikten alle legale en illegale middelen om hun belangen te beschermen. Omkoping en bedrog kwamen in legio gevallen voor. Naar aanleiding van de uitvinding van de verwisselbare binnenband door de Michelins, organiseerden zij zelf een wedstrijd over 400 km tussen Parijs en Clermont-Ferrand. Deze band was binnen 5 minuten te vervangen, 25 minuten sneller dan de Dunlops van Terront tijdens Parijs – Brest – Parijs. Om er zeker van te zijn dat de nieuwe vinding gebruikt zou worden werd er 's nachts door de organisatie 25 kilo zevenduimsspijkers op het traject gegooid. De Engelsman Farman, de snelste coureur / reparateur werd tot winnaar uitgeroepen. Hij was echter niet als eerste aangekomen. Stéphane, een renner met Dunlop-banden, werd echter gediskwalificeerd, omdat hij van fiets had gewisseld, iets wat volgens het reglement niet mocht. Stéphane had daar geen geheim van gemaakt, want zijn enige doel was zijn bandenleverancier te helpen in de strijd tegen Michelin. Dunlop verzuimde dan ook niet grote publicaties te verspreiden, waarin stond dat deze wedstrijd eens te meer de superioriteit van Dunlop aantoonde, waartegen Michelin dan weer protesteerde.