Vanaf het prille begin van de wielersport hadden journalisten altijd geprobeerd om wedstrijden zo nauwkeurig mogelijk weer te geven. Hierdoor was het steeds noodzakelijk om sensationele parkoersen te bereiden, want een saaie koers gaf een saai verslag. In 1903 had Géo Lefèvre een probleem. 'Zijn' kind, de Tour de France, dreigde de verdrinken, omdat de vedetten weigerden zich aan het avontuur bloot te geven. Daarom besloot Lefèvre om zelf vedetten te creëren. Coureurs als Pothier, Pagie en Dargassies, die nog nooit een wedstrijd hadden gewonnen, of, zoals in het geval van Dargassies, zelfs nog nooit aan een wedstijd hadden meegedaan, werden voorzien van de prachtigste bijnamen. Pothier werd 'de verschrikkelijke slager van Lens, Pagie 'de Prins van de mijnen' en Dargassies werd ' de stoere smid uit Grisolles. Aan Dargassies besteedde Lefèvre speciale aandacht, omdat deze, om het gemis van wedstijdervaring goed te maken, helemaal op de fiets vanuit zijn dorp in de Languedoc naar Parijs was komen fietsen. Dargassies zou die eerste Tour als 11e eindigen.

Desgrange, die naarmate de Tour populairder werd steeds meer de touwtjes in handen nam, was een veel beter schrijver dan Lefèvre. Hij nam de benadering van Lefèvre over en wist deze nieuwe vorm van journalistiek tot grote hoogte op te voeren. Hij schreef bijvoorbeeld niet dat 'de heren Garin en Pothier niet vermoeid leken', zoals voorgangers zouden hebben gedaan, maar 'Steile bergen, koude en donkere nachten, hevige en snerpende winden, voortdurende en onrechtvaardige tegenslagen, onbegaanbare paden, hellingen waar geen einde aan komt, wegen die doorgaan en doorgaan – niets heeft de onbuigzaamheid en wilskracht van deze mannen kunnen breken'.

In de beschrijvingen van Desgrange verliepen wedstrijden altijd veel heroïscher dan eigenlijk het geval was. Informatie die maar afbreuk deed aan dit beeld werd zoveel mogelijk weggelaten. Zo schreef hij bijvoorbeeld dat de vele spijkers op het parcours door vandalen waren gestrooid, terwijl hij heel goed wist dat sommige renners van dit soort krijgslisten gebruik maakten. Een Duits renner, Hans Ludwig, schreef zelfs een boekje met tips voor aspirant – collegae, waarin bijvoorbeeld wordt beschreven hoe je heel makkelijk aan de controles van de organisatie kunt ontkomen door de spijkers in een bidon of in het stuur te verbergen.

Een zeer goed voorbeeld van de wijze waarop Desgrange een wedstrijd heroïsch probeerden te laten lijken, is de manier waarop in 1905 bergetappes werden aangekondigd. Desgrange presenteerde deze als een buitengewoon en gevaarlijk experiment, waar niemand de uitkomst van kon voorspellen.