De wielersport in België had in de jaren kort na de eeuwwisseling nog maar zeer weinig prestige. Een renner werd internationaal pas voor 'vol' aangezien wanneer hij successen in Franse wedstrijden had behaald. Tot 1907 gebeurde dit zelden en tot die tijd duurde het dan ook dat België, na Frankrijk en Italië, uitgroeide tot de derde klassieke wielernatie. De man die de aanzet gaf tot deze opstanding was Cyriel van Hauwert, 'de leeuw van Vlaanderen'. In 1907 was hij naar Parijs gekomen om bij het kantoor van fietsenfabrikant La Française te proberen een contract af te sluiten dat hem in staat zou stellen om Parijs – Roubaix te rijden. De directie zag echter niets in deze onbekende Belg, niet genoeg tenminste om hem van dure gangmakers te voorzien, en scheepte hem af met een paar reservebanden. Toen echter de finale van de koers naderde waren alle renners van La Française al ver achterop, terwijl van Hauwert nog steeds in de kopgroep reed. Onmiddellijk werd hij, tijdens de koers nog, gecontracteerd en nu kreeg hij alsnog de nodige gangmakers ter beschikking. In Roubaix wist hij, ondanks een valpartij, als tweede te eindigen. Toen hij twee maanden later ook nog Bordeaux – Parijs wist te winnen, voor Toursterren als Petit-Breton, Trousselier en Christophe, werd hij in België als een nationale held beschouwd.
Het waren
voor de Belgen echter niet alleen zijn overwinningen die hem beroemd maakten.
Van Hauwert bewees namelijk dat een goede coureur een welvarende man kon
worden. Terwijl in België het gemiddelde loon van een landarbeider
1 franc per dag was, tekende van Hauwert in 1908 een contra
ct
bij Alcyon dat hem 3000 franc per maand opleverde.
Na de triomfen van van Hauwert onstond er in België een ware wielerkoorts
en vele nieuwe renners probeerden het voorbeeld van van Hauwert te volgen.
In 1908 werd de ronde van Limburg voor het eerst verreden, werd
de klassieker Luik – Bastenaken – Luik na 14 jaar in ere hersteld
en kreeg België een nationale ronde. Vijf jaar later creëerde
Karel
van Wijnendaele, hoofdredacteur van Sportwereld, de eerste ronde
van Vlaanderen, een wedstrijd die zou uitgroeien tot de centrale wedstrijd
in het Vlaamse wielerseizoen.
De nieuwe
Belgische coureurs die na van Hauwert op de fiets klommen waren voor het
merendeel zonen van landarbeiders en keuterboertjes. Zij hadden van kinds
af aan hard moeten werken en trainden bovendien op het beruchte slechte
wegdek van de Belgische wegen. Hierdoor waren zij zeer goed bestand tegen
erbarmelijke omstandigheden, en omdat ze bovendien lage looneisen stelden,
waren ze zeer geliefd bij de constructeurs. Vooral na de Touroverwinning
van Odile Defraye in 1912 wilde elke fabrikant Belgen in zijn ploeg. 
Het
gevolg was dat in 1913 van de 51 renners met een contract er 22 uit België
kwamen. Met Philippe Thys, Marcel Buysse
en Firmin Lambot bezetten zij zelfs de eerste,
derde en vierde plaats in het eindklassement.
Desgrange
was maar matig tevreden met deze ontwikkelingen. Het juichte het internationale
karakter toe, maar hij wist ook dat de Fransen het liefst een Franse winnaar
zagen. Toen in 1914 het overwicht van Philippe Thys zo groot was dat de
oplaag van L'Auto begon te dalen, besloot hij
dan ook in te grijpen. Om dubieuze redenen gaf hij Thys een half uur tijdstraf,
zodat diens voorsprong op Henri Pélissier
werd teruggebracht tot 2 minuten. Het Franse publiek werd nu zo enthousiast,
dat zij met duizenden toestroomden om Pélissier , die zelfs een
kleine voorsprong had genomen, aan te moedigen. Door de grote toeloop werd
hem de weg versperd. Thys kon terugkomen en won de Tour.
 |
 |
 |
 |