De chauvinistische gevoelens die door de landenformule werden opgewekt, zorgden ervoor dat de Tour ook buiten Frankrijk aanzienlijk in populariteit steeg. In 1930 nog kon Binda het zich veroorloven om na een ritzege in de Pyreneeën zijn biezen te pakken, omdat "hij genoeg gepresteerd had voor zijn startgeld". De "Locomotief van Mantua", Learco Guerra, verdiende echter door zijn 3 Touretappezeges en zijn 2e plaats in het eindklassement een veel grotere roem dan hij ooit in Italiaanse wedstrijden had kunnen verkrijgen. Vanaf 1937 had de Italiaanse afvaardiging ook een min of meer politiek lading. De regering van Mussolini benutte, in navolging van Hitler, steeds vaker de sport om propaganda te bedrijven voor het totalitaire regime. Een betere reclame dan een Tourzege leek er niet te bestaan. De man die daarvoor moest zorgen was de winnaar van de Giro van 1936 en 1937, Gino Bartali. Vooral omdat in 1937 voor het eerst de Dolomieten in het traject van de Giro waren opgenomen had men goede hoop dat hij meer kans van slagen had dan andere Italiaanse vedetten.

Bartali werd in 1935 ontdekt toen hij tijdens Milaan – San Remo een schijnbaar beslissende voorsprong had genomen. Dit ondanks een defect versnellingsapparaat, dat door de modder op een klein verzet was blijven steken. Dit was een doorn in het oog van Emilio Colombo, hoofdredacteur van de Gazetto dello Sport, die liever een Olmo of Guerra zag winnen dan de onbekende Bartali, die nota bene nog niet eens een sponsor had. Om Olmo en Guerra te helpen terug te komen, begon Colombo Bartali nog tijdens de rit te interviewen. Bartali was zo verrukt over deze aandacht dat deze vaart minderde. Guerra en Olmo kwamen, via de volgwagens, terug en in de sprint was Bartali, met zijn kleine verzetje, kansloos.