In 1946 en 1947 kon Bartali nog op gelijke voet met Coppi concurreren. Beide wonnen in die jaren éénmaal de Giro en éénmaal Milaan – San Remo. In 1948 wist Bartali Coppi zelfs nog te overtroeven door één van de meest opmerkelijke Tour de France – overwinningen uit de geschiedenis te behalen. 10 jaar na zijn eerste Tourzege had Bartali aan de voet van de Alpen meer dan 20 minuten achterstond op Louison Bobet, die hem een verpletterende nederlaag had toegebracht. Bartali won de volgende 3 Alpenetappes echter met zo'n overmacht, dat hij, toen de bergen voorbij waren, een voorsprong van ruim 32 minuten had op de nummer 2. Bovendien gaat er het verhaal dat Bartali met deze Tourzege zijn land voor een burgeroorlog had behoed. Op de dag van zijn nederlaag tegen Bobet was de secretaris van de Italiaanse Communistische Partij bij een aanslag zwaar gewond geraakt. Premier De Gasperi meende dat een burgeroorlog op nog maar 1 manier afwendbaar was; alleen een Tourzege van Bartali zou de gemoederen tot rust kunnen brengen. Hij vroeg een ijlgesprek aan met Bartali en Bartali was zich bewust van zijn missie. Hij verpletterde zijn concurrenten, redde het land en supporters kalkten "De zon gaat onder, maar Bartali niet" op de muren en wegen.

Bartali was zo populair dat hij niets hoefde te doen om zijn fans te behagen. Hij mopperde vaak en trok altijd een zuur gezicht. Ook tegen collega's was hij lang niet altijd vriendelijk. Toen Koblet hem eens om een bidon vroeg liet hij deze eerst leeglopen. Na aankost duwde hij supporters meestal nors opzij. Toch verafgoden de meeste Italianen Bartali, terwijl ze voor Coppi alleen maar bewondering hadden. Coppi's legende ontstond pas grotendeels na zijn dood en dan aanvankelijk alleen nog maar in het buitenland.

Een grote handicap voor Coppi was dat hij meer dan 5 jaar jonger was dan Bartali. Deze was in 1948 al op de leeftijd dat de meeste renners stopten, zodat elke extra overwinning van Bartali door zijn fans als wonderen werden beschouwd. Toen hij als einddertiger in 1952 de Ronde van Emilia tijdens een krantenstaking won besloten veel bartalistische drukkers de staking 1 dag op te schorten. Als Coppi Bartali versloeg werd hem dit nauwelijks aangerekend. Dit had er ook mee te maken dat Barteli vaak op sluwe wijze de glans van Coppi's overwinningen wist te halen. Hèt voorbeeld is de Tour van 1949.

Beide rivalen maakten in 1949 deel uit van de Italiaanse Tourploeg, maar aan de voet van de Alpen hadden ze alle twee zo'n grote achterstand in het klassement dat een Italiaanse overwinning twijfelachtig werd. Ploegleider Binda wist de 2 zover te krijgen dat ze elkaar tijdens de komende Alpenetappes zoveel mogelijk zouden bijstaan. De tactiek had succes. 2 Dagen later reden Bartali en Coppi alleen op kop de Kleine Sint-Bernard op, Bartali in het geel en Coppi als nummer 2 in het klassement met slecht een kleine achterstand. Toch wist Bartali dat Coppi de Tour zou winnen. Deze was namelijk een veel betere tijdrijder en in de komende tijdrit van 137 km zou Coppi het kleine verschil zeker goedmaken. Bartali dreigde de Tour vernederend te verliezen, tot hij op 40 km voor de finish in Aosta lek reed en daarbij ook ten val kwam. Coppi reed rustig verder, om te laten zien dat hij zich aan de afspraken hield, tot hij het signaal van Binda kreeg om door te rijden. Hij won de etappe en de Tour, maar Bartali kon de schuld geven aan zijn lekke band en ontkennen dat hij op zijn waarde was verslagen. Bartali wist zelfs nog meer rendement uit de situatie te halen. Hij verklaarde meteen na afloop: "Toen ik mijn lekke band kreeg, was mijn eerste gedachte: Italië! Het belangrijkste was dat er in Italië een Italiaan won. Daarom heb ik tegen Fausto gezegd dat hij uit alle macht door moest gaan".