Coppi en Bartali staken in 1949 nog met kop en schouders boven de andere ronderenners uit. In 1950 dreigden zij beiden naar het tweede plan te verhuizen met de opkomst van een nieuw idool, de Zwitser Hugo Koblet. Deze had dat jaar als eerste niet – Italiaan de Giro gewonnen. Koblet had een zeer aantrekkelijk uiterlijk en de wielerpers verkondigde meteen dat hij "mooi als een god" was. Koblet besteedde evenveel zorg aan zijn uiterlijk als Charles "Beau Brummel" Pélissier altijd gedaan had en droeg zelfs altijd een kammetje bij zich om direct na aankomst zijn haren weer in orde te brengen, iets waar zelfs Pélissier niet aan gedacht had. Koblet was echter een veel betere coureur dan Pélissier.

Het hoogtepunt van de carrière van Koblet vormde zijn Tourzege in 1951, waar hij met meer dan 20 minuten voorsprong op de nummer 2 in Parijs arriveerde. Bovendien leek hij zich met zijn prestatie in de elfde, vlakke etappe tussen Brive en Agen boven alle natuurwetten van de wielersport te verheffen. Die dag reed Koblet, nota bene één van de grootste kanshebbers voor de eindoverwinning, 135 km solo en arriveerde met tweeëneenhalve minuut voorsprong in Agen. Iedereen weet dat een eenzame renner geen enkele kans heeft tegen een ontketend peloton en journalisten raakten vanzelfsprekend in opperste vervoering.

Abel Michéa noemde hem "geen mens meer, maar een held, een halfgod". Een andere had het weer over "een adelaar, achtervolgd door een troep jakhalzen", wat op zich een zoologische noviteit is. Pierre About wilde eventueel wel toegeven dat er op Koblet's voorhoofd zweetdruppeltjes zichtbaar waren geweest, maar niet dat ze stonken; "Het zweet der goden bevat geen ureum!"

Het filmjournaal van die dat liet beelden zien van een soepel rijdende Koblet met zijn handen losjes op het stuur, afgewisseld met chaotische beelden van de achtervolgende groep. Het commentaar: "Door de hoge snelheid van de jacht valt het peloton in stukken uiteen." Uit het klassement blijkt echter dat het peloton in gesloten formatie over de streep ging. Bij nadere bestudering van de beelden blijkt ook dat er vooraan veel Zwitsers reden die het tempo probeerden te breken. Bovendien was de samenwerking bij de achtervolgers slecht. De Franse leider Bobet kreeg tijdens de etappe pech en liep 3 minuten achterstand op. Toch wist hij met slechts 2 knechten in korte tijd de kloof weer te dichten, iets wat niet duidt op topsnelheid in het peloton. Natuurlijk reden zijn andere knechten ondertussen niet mee in de achtervolging. De Italianen, door de aanwezigheid van en Coppi en Bartali en Magni toch al verdeeld, voelden er ook weinig voor het gat dicht te rijden. Koblet leverde een fantastische prestatie, maar het idee dat hij 3 uur lang standhield tegen een voluit jagend peloton is een fabel. Zijn overwinning die dag staat op hetzelfde peil als de mooiste overwinningen van Coppi, Merckx of Hinault, maar niet erboven.

De mythe rondom deze bovenmenselijke prestatie van Koblet werden in het leven geroepen door journalisten die hun publiek een fraai verhaal wilden voorschotelen. De renners daarentegen wisten wel beter, maar zij protesteerden niet. Dit deden zij niet alleen omdat ze dan slechte verliezers zouden zijn, maar zij hadden natuurlijk ook weinig reden om trots te zijn op zichzelf. Wie een eenzame renner laat ontsnappen, voorsprong laat nemen en hem dan niet, zoals gewoonlijk, vlak voor de finish terughaalt, moet het idee dat Koblet bovenmenselijk bezig geweest was als een schitterend excuus hebben gezien.