De Strijd van Jacques Anquetil
In het begin van de jaren 60 daalde de publieke belangstelling voor de Tour de France zowel in Frankrijk als in de andere wielernaties. Dit had voornamelijk te maken met het wedstrijdverloop in die dagen. De Tour werd in die periode namelijk 5 maal gewonnen door Jacques Anquetil. Anquetil was een superkampioen, maar hij één groot gebrek; hij behaalde zijn overwinningen zonder dramatiek. Anquetil leed niet aan spectaculaire inzinkingen en ondernam ook geen heroïsche solovluchten. Zijn Tourzeges waren tactisch gezien meesterstukken, maar de pers en het publiek konden dit niet waarderen. Tijdens de Tour van 1961
veroverde hij al op de eerste dag het geel en de gehele Tour die volgde werd de koers stilgelegd door de sterke Franse ploeg. Het publiek, die het
peloton tijdens één van de eerste directe televisie-uitzendingen en groupe over de legendarische Pyreneeën-cols zag rijden, voelde zich bedrogen en vloot Anquetil tijdens zijn ereronde in Parijs massaal uit.
Vanaf dat moment lag Anquetil in de clinch met de journalisten. Hij was namelijk van mening dat journalisten de koers “van binnenuit” moesten verslaan en niet met valse romantiek moesten omgeven. Hij vond dat de journalisten duidelijk hadden moeten maken hoe moeilijk het was om 120 man 3 weken lang in de tang te houden, hoeveel energie het koste om 21 etappes lang waakzaam te zijn en de gehele Tour de gele trui te dragen. Hij meende dat journalisten al die jaren het publiek een verkeerd beeld hadden voorschoteld en dat ze maar op zoek gingen naar goedkope sensatie.
Natuurlijk was Anquetil niet in staat om op eigen kracht de wielerjournalistiek te veranderen. In de ogen van de journalisten hadden de renners tot taak de elementen te leveren waaruit boeiende verhalen geschreven konden worden. Anquetil is de enige grote renner geweest die deze “taakverdeling” tussen journalisten en coureurs nooit heeft geaccepteerd. Hij heeft zich nooit willen aanpassen aan het beeld dat de journalisten maar al te graag schetsten van de vedettes. Hij was dan ook de enige topcoureur die openlijk verkondigde dat een renner zich naar eigen inzicht en goeddunken moest kunnen verzorgen, zelfs als dit middelen betrof die als doping bekend stonden.
Door al deze dingen werd Anquetil er niet echt populairder op. Toch had hij daar in het begin van de jaren 60 aanvankelijk niet veel nadeel van. Hij was verreweg de sterkste ronderenner en was daarom in de criteria zo goed als onmisbaar. Rik van Looy, de klassiekerkoning, was als rouleur en klimmer te zwak om Anquetil serieus te bedreigen en de enige waarvan Anquetil in het hooggebergte echt wat de duchten had, Federico Bahamontes, was al een flink eind in de dertig.
