De Eeuwige Tweede
Anquetil wist natuurlijk dat hij zijn strijd met Poulidor niet met woorden kon winnen en deed daarom een serieuze poging zijn rekenaarsreputatie kwijt te raken. In 1965 vloog hij meteen na zijn overwinning in de achtdaagse Dauphiné Libéré naar Bordeaux, 
sliep er een uur, en meldde zich aan de start van de 557km lange monsterrit Bordeaux – Parijs, waarvan hij 15 uur later als winnaar werd gehuldigd. Zijn populariteit nam inderdaad toe, maar minder dan die van Poulidor, die voor de tweede achtereenvolgende keer met klein verschil in de Tour werd verslagen. Poulidor creëerde hiermee een nieuwe legende, die van 'de eeuwige tweede'.
Het is natuurlijk geen wonder dat Anquetil neurotische trekjes begon te vertonen. In de Giro van 1966 merkte een onbekende Italiaanse debutant dat hij permanent door een van Anquetils knechten geschaduwd werd. Toen hij 
naar de reden informeerde, kreeg hij te horen dat hij zijn naam tegen had; hij heette Polidori.
De Tour van 1967 werd, bij wijze van experiment, weer door landenploegen verreden. Omdat Anquetil niet meedeed, was Poulidor de onbetwiste kopman van de Franse ploeg. Tijdens de beklimming van de Ballon d'Alsace kreeg hij echter een inzinking en verspeelde daarmee al zijn kansen op de overwinning. Voor Anquetil had dit een ramp geweest, maar Poulidor zag kans om zijn populariteit alleen maar te verhogen. Tijdens de grote Alpenetappe kwam zijn jonge land-, ploeggenoot en gele-trui-drager Pingeon in de problemen (de 2e plaats werd ingenomen door Polidori!) en Poulidor liet zich afzakken en nam hem op sleeptouw. Geheel volgens het geijkte recept liet hij hem geen meter kopwerk doen. De journalisten waren in verrukking.
Net als in 1965 wist Anquetil maar één middel om het 'Poulidorisme' te bestrijden; een atletische prestatie. Ruim twee maanden na de Tour vestigde hij in Milaan een nieuw werelduurrecord. Dit zou echter nooit erkend worden, omdat Anquetil zoals gewoonlijk weigerde mee te werken aan een dopingcontrole.
Anquetil was zeker niet de enige die zich stoorde aan de manier waarop Poulidor door de pers werd opgehemeld. Anquetil had een voortreffelijke reputatie onder de renners; hij was altijd bereid zijn deel van het werk te 
doen en beloonde coureurs die hem een dienst bewezen. Poulidor gold als een man die altijd van het zweet van anderen probeerde te profiteren en die bovendien bij het minste of geringste naar de pers liep om zich te beklagen. Vooral dat laatste werd hem aangerekend, want binnen het peloton heerst er een zwijgplicht die bijna net zo streng is als de omertà van de maffia. In 1966 werd door het peloton besloten hem een lesje te leren. Tijdens de laatste etappe van Parijs – Nice keerde het hele peloton, inclusief een deel van zijn eigen ploeg, zich tegen hem en liet Anquetil wegrijden, zodat die de eindoverwinning kon pakken. Hierop sprak Poulidor de volgende woorden: “Wat je wil, er valt niets aan te doen. Anquetil is de patron van het peloton.” Zoiets is not done en dit kostte hem de Tourzege van dat jaar. Voor het eerst leek Poulidor in staat de inmiddels oude Anquetil te verslaan en de Tour te winnen, maar Anquetil had nog zoveel invloed om via een uitgebreide combine zijn ploeggenoot Aimar naar voren te schuiven om Poulidor op die manier van de overwinning af te houden.
Bij het grote publiek is Poulidor nog steeds immens populair. Zijn naam is in de Franse taal zelfs een uitdrukking geworden; een 'Poulidor', iemand die het altijd net niet haald. Deze uitdrukking heeft alleen nog maar aan populariteit gewonnen, doordat Adri van der Poel met de dochter van Poulidor trouwde. Het lijkt wel of hij sindsdien alleen maar tweede plaatsen weet te halen.
