Zoete Wraak
De ontwikkelingen die zich aan het eind van de jaren 30 met betrekking tot de financiering van de Tour begon af te tekenen, zetten zich steeds verder door. Elk jaar opnieuw was het weer een grote klus om voldoende geld bij elkaar te krijgen om de ronde te kunnen bekostigen. De extra verkoop van de organiserende bladen, Le Parisien Libéré en L'Equipe, leverde nog maar een kleine bijdrage aan de totale kosten. Gelukkig waren er sinds de invoering van de TV toeristensteden die graag veel geld beschikbaar stelden om de Tour te mogen ontvangen. Dit gold met name voor nieuw aangelegde wintersportplaatsen, zoals L'Alpe d'Huez, waar 's zomers de hotels toch bijna leeg staan. Meestal liggen deze plaatsen ook boven op een berg, wat vaak een boeiende aankomst oplevert.
Toch is er niet altijd sprake van een dergelijke gelukkige combinatie van sportieve en commerciële belangen. Toen de Bretonse groentetelers en –exporteurs in 1974 1,8 miljoen stortten, kregen zij daarvoor een proloog en 2 etappes. Bovendien werd er een rit in Engeland gehouden, uitsluitend om de opening van de veerdienst Roscoff – Plymouth in de publiciteit te brengen. Door de boottocht heen en de vliegreis terug waren de renners zo vermoeid, dat de volgende ritten in sportief opzicht volmaakt oninteressant waren. In 1981 werd een vliegreis ingelast van Luik naar Mulhouse, omdat tussenliggende 
plaatsen niet genoeg geld boden. De gebroeders Planckaert, die vliegangst hadden, moesten bijna 6 uur in de auto zitten.
De tweede grote bron van inkomsten zijn de sponsors. Allereerst betalen ploegen een fors bedrag om überhaupt in de Tour te mogen starten. Daarnaast betalen bedrijven voor een plaats in de reclamekaravaan of voor andere manieren van reclame op wat voor wijze dan ook. De tourdirectie zier er daarbij streng op toe dat elke cent die daaraan besteed wordt in haar eigen kas vloeit. Zo waren er in de Groenoordhallen in Leiden, waar de proloog van de Tour van 1978 van start ging, reclameborden opgehangen van bedrijven die wel aan de plaatselijke organisatie, maar niet aan de Tourdirectie betaald hadden. Onmiddellijk werd de proloog 'geneutraliseerd'; de renners zouden het traject wel afleggen, maar hun tijden zouden niet in het algemeen klassement worden doorberekend. Om deze beslissing aan de pers te verkopen, vertelde Tourdirecteur Lévitan, die renners bij noodweer de Alpen instuurde, dat de rit te gevaarlijk was vanwege het natte wegdek. Jan Raas, die de proloog won, kreeg tot zijn woede dus geen gele trui.
Raas' wraak was zoet. De volgende dag won Raas in Sint-Willibrord de eerste etappe en veroverde daarmee alsnog de officiële eerste plaats in het algemeen klassement. Om zijn revanche compleet te maken weigerde hij vervolgens de gele trui die hem werd aangeboden. Een gebaar dat Henri Pélissier plezier zou hebben gedaan.
