Charley Gaul
Charley Gaul was een van de sterkste klimmers die de Tour de France ooit gezien gekend heeft. De “Engel van het Hooggebergte” kon in topvorm bergop een pedaalritme van 65 omwentelingen per minuut bewerkstelligen. In topvorm was hij pas als het regende en het koud en bewolkt was. In 1955 en 1956 won hij het bergklassement in de Tour en in 1958 pakte hij zijn eerste, en enige, Tourzege.
Toch zag het er in 1958 aanvankelijk helemaal niet naar uit dat Gaul de Tourzege nog naar Luxemburg zou meenemen. Hoewel Gaul als favoriet aan de Tour was begonnen en zich voor aanvang van de Alpen een goede uitgangspositie had veroorloofd, mede door zijn zeges in de twee tijdritten, sloeg het noodlot voor hem in de rit naar Gap toe. De voorband van Gaul bleek bij de start al doorgesneden en na ongeveer 50 kilometer brak zijn grote kettingblad, vrijwel hetzelfde gebeurde bij zijn knecht Bolzan. Aanvankelijk werden de Nederlanders in de ploeg verdacht van 
sabotage, omdat er onenigheid was over de verdeling van de prijzengelden, maar inmiddels is wel vast komen te staan dat Franse supporters de fietsen van de Nelux-ploeg, Gaul kwam uit voor de gecombineerde Nederlands – Luxemburgse ploeg, hadden gesaboteerd.
De rit naar Gap werd een ramp. Gaul probeerde zijn rit te vervolgen op de fiets van zijn knecht Marcel Ernzer, maar tegen het Franse geweld was hij nu natuurlijk niet opgewassen. Mede door een valpartij met de voor hem onbekende fiets in de afdaling van de Col de Foreysasse verliest Gaul die dag 15 minuten. Géminiani pakt het geel, met een kleine voorsprong op Anquetil, en ook tijdens de volgende etappe, die van Gap naar Briancon, over de Vars en de Izoard, veranderde er niet veel in de top van het klassement. De laatste kans was de Chartreuserit, op de 16e juli.
Een soortgelijke situatie had zich in 1956 in de Giro voorgedaan, voor de rit van Merano naar de Monte Bondone. Gaul had bij aanvang een achterstand van 7 minuten. Deze had hij opgelopen door een aantal lekke banden, waar zijn Italiaanse ploegleider Guerra dan in geen velden of wegen te bekennen was. Toen Gaul tijdens de rit naar de Bondone honger kreeg, weigerde Guerra hem iets te geven, zogenaamd omdat de reglementen dat niet toelieten, en Gaul moest het doen met een van een toeschouwer gekregen banaan. Tussen Merano en Trento begon het te regenen en aan de voet van de Bondone was de winter koning. Renners stonden huilend langs de kant van de weg of vluchtten naar schuurtjes om warmte te zoeken bij de koeien. Vele renners staakten de strijd en ook roze-trui-drager Fornara gaf halfbevroren op. Niemand weet was er precies in de klim is gebeurd, maar op de top was de voorsprong van Gaul zo groot dat hij de roze trui om de schouders kreeg. Bij de finish moest hij door Alpenjagers van de fiets worden geholpen. Hij kon niets meer eten of drinken, want hij kon zijn kaken niet van elkaar krijgen. Zijn truitje zat vastgevroren aan zijn lijf en hij werd met kleren en al in een warm bad gezet.
Ook op die 16e juli sloeg het weer in de Alpen om. Omweer, vrieskou en zware regen wekten de herinnering aan de Giro van 1956. Gaul demarreerde en alleen Bahamontes kon hem een moment volgen. Uiteindelijk won Gaul met meer dan 12 minuten voorsprong op de nummer 2, de Belg Adriaensens, en kwam binnen 1 minuut van de nieuwe gele-trui-drager, Favero. Auquetil en Géminiani verloren vele minuten meer. In de komende tijdrit zou Gaul zijn Tourzege veilig stellen.
Tijdens deze rit was er nog wat bijzonders gebeurd; tijdens vlak gedeelte van zijn solo had Gaul weer honger gekregen. Een journalist wist hem te vertellen dat iets verderop zijn vrouw en zoontje langs de route stonden en hij spoedde zich naar hen. Zijn vrouw maakte een sandwich voor hem klaar die zijn zoontje hem aangaf. Die sandwich redde hem daar in de Chartreuse.
Het was voor ieder een raadsel hoe Gaul zo goed ging presteren onder extreem slechte omstandigheden. De Nederlandse soigneur Visser gaf ooit als enige verklaring: “Bij slecht weer komt er veel zuurstof vrij en Gaul kan daar enorm veel van opnemen.” De vrouw van Gaul wist nog te vertellen dat Gaul en niet aan dacht om te gaan trainen als het regende…
